Sa dihang Mototuk ko sa iyang mga mata,
daw akong dughan kalit lang nangangha.
sa mala-anghel niyang hitsura,
wala kapugngi sa akong dughan nga mokatawa.
Tumang kalipay ang akong masinati ni Inday!
Kung makakita lang gamay sa maanindot nyang kilay.

Sa akong dughan Mahikaplagan ang iyang pangalan,
Ug walay duda nga siya ang apan-apan sa lunhaw kong daruhan,
Ang buyog sa akong tanuman,
Ug siya ang buwak sa akong punoan.

Sa makalilisang nyang Pahiyom,
Daw marag mangga nga hilabihang kaaslom!
ug pirme kulang pangitaon.
Kada pamilok king akong mga mata.
Halata, nga siya ang akong gipangita.

Siya ang pinaka pinalangga sa iyang Amahan,
Ug siya ang Prinsisa sa akong dughan.
Nahigpatik nas akong alimpatakan,
Nga dili gayod nako siya pasakitan.

Talagsa lang kami magkahimamat,
Talagsa ra usab kaming magkasugat.
Maong gipaambit ko lang sa sulat,
Nga kaniya ako nahigugma ug perminting gahulat.